‘Als ik ooit terug ga zal er een jonge man sterven, die man zal ik zijn’ lees meer »België heeft zich met de Opvangwet van 2007 geëngageerd om alle mensen met recht op opvang, op te vangen zodat ze in staat zijn een menswaardig leven te leiden. Zowel asielzoekers, families met kinderen die hier illegaal verblijven en buitenlandse niet-begeleide minderjarigen (jongeren die hier zonder ouders zijn). Sinds het begin van de opvangcrisis kwamen al meer dan 15.000 mannen, vrouwen en kinderen op straat terecht. De opvangcrisis woedt al drie jaar in ons land.
In het regeerakkoord van 28 november 2011 zien we een positieve evolutie in de aanpak van de opvangcrisis. In het regeerakkoord is een spreidingsplan opgenomen. Dit is een plan waarbij de gemeentes worden aangemoedigd zelf kleinschalige opvang op te richten. Dat leidt tot een betere spreiding van asielzoekers over het hele land en niet alleen in grote steden. Zo nemen veel gemeenten een klein beetje verantwoordelijkheid. Dit kan een rechtvaardige en duurzame oplossing voor de opvangcrisis zijn op voorwaarde dat het spreidingsplan ook verplicht wordt. De huidige stand van zaken toont aan dat een spreidingsplan op vrijwillige basis niet volstaat.
Toch zal deze maatregel de opvangcrisis op korte termijn niet oplossen. In de praktijk zal het een tijdje duren voor dit spreidingsplan effect zal hebben op de opvangcrisis. We hebben dus dringend oplossingen nodig voor deze winter.
Omdat dit de derde winter op rij is dat mensen op straat moeten overleven in de kou pleit het Consortium ‘SOS Opvang’ ervoor dat er snel realistische, efficiënte en rechtvaardige maatregelen worden genomen. Zodat Fedasil (het Federaal Agentschap voor de opvang) zijn missie correct kan uitvoeren voor alle mensen met recht op opvang en daarbij niemand in de kou moet laten staan.
Ten slotte, vraagt SOS Opvang aan de nieuwe regering om zich niet te laten verleiden door restrictieve maatregelen die het recht op opvang beperken. Maatregelen die mensen uitsluiten wiens asielprocedure nog niet eens is afgelopen of die de kinderrechten schenden zijn uit den boze. De opvangcrisis mag geen excuus worden om de fundamentele mensenrechten aan te tasten.
De afgelopen maanden en jaren zijn er toch zo’n restrictieve maatregelen ingevoerd, zowel bij wet als in de praktijk. Deze maatregelen troffen de volgende categorieën van mensen: personen die een tweede asielaanvraag indienen, families zonder wettig verblijf, personen wiens regularisatieaanvraag om medische redenen ontvankelijk is verklaard, of ook asielzoekers die een uitvoerbare negatieve beslissing hebben gekregen maar nog niet alle beroepsmiddelen hebben uitgeput.
SOS Opvang hoopt dat de nieuwe regering dit anders zal aanpakken. We vragen haar dan ook om passende oplossingen te zoeken. Oplossingen die een menswaardige opvang garanderen, met respect voor de fundamentele mensenrechten. En dit voor alle rechthebbenden, of het nu om asielzoekers, families zonder wettig verblijf, of buitenlandse niet-begeleide minderjarigen gaat.